Οι πιπεριές (Capsicum) είναι ένα γένος φυτών της οικογένειας των Στρυχνοειδών και της τάξης των Στυχνωδών. Είναι ιθαγενές της Αμερικής, όμως μετά την επονομαζόμενη Κολομβιανή Ανταλλαγή (Columbian Exchange) διαδόθηκε και καλλιεργήθηκε ανά τον κόσμο.

Τα διαφορετικές ποικιλίες πιπεριάς αποδίδουν περίπου την ίδια ενέργεια ανά γραμμάριο: περίπου 25 kcal/100 γρ. Είναι μέτριες έως καλές πηγές καλίου, το οποίο τις κάνει ιδανική επιλογή αν θες να μειώσεις τα επίπεδα αρτηριακής πίεσης. Χρειάζεται όμως να τις καταναλώνεις με μέτρο αν έχουν βρεθεί αυξημένα επίπεδα καλίου στον εργαστηριακό σου έλεγχο ή έχεις νεφρική ανεπάρκεια. Φυσικά είναι και πολύ καλές πηγές βιταμίνης C, έχοντας 1,5 φορά την περιεκτικότητα του πορτοκαλιού (αν τις καταναλώσεις στην ίδια ποσότητα).

Από αρκετές μελέτες είναι φανερό, ότι οι πιο ώριμες (κόκκινες) κλασσικές πιπεριές, είναι πιο πλούσιες σε υδατοδιαλυτές βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία σε σχέση με τις πιο «αγίνωτες» (πράσινες και κίτρινες). Αντίστοιχα, η κλασσική πράσινη πιπεριά είναι καλύτερη πηγή βιταμίνης K από τις πιο ώριμες του είδους. Η πιο πλούσια σε βιταμίνη Α, όπως ίσως προδίδει το χρώμα της είναι η ώριμη (κόκκινη) κλασσική πιπεριά. Οι καυτερές πιπεριές είναι κι αυτές πολύ καλές πηγές βιταμίνης Α, και γενικότερα υπερτερούν έναντι των κλασσικών στα περισσότερα μικροθρεπτικά συστατικά.

Το αγγούρι είναι καρπός που προέρχεται από το έρπον και αναρριχώμενο ετήσιο φυτό της αγγουριάς Cucumis sativus-Σικυός ο ήμερος. Ανήκει στην οικογένεια κολοκυνθοειδών όπως το πεπόνι, το καρπούζι και το κολοκύθι.

Η πιπεριά Φλωρίνης είναι η ποικιλία κόκκινης πιπεριάς, η οποία καλλιεργείται στη Μακεδονία. Οι καρποί της, έχουν μήκος 15-20 εκατοστά και πλάτους 4-5 εκατοστά. Είναι παχύσαρκη με γλυκιά γεύση, κατάλληλη για σαλάτα, κατάψυξη ή κονσερβοποίηση. Είναι πλούσια σε βιταμίνες C, A, K και E

H μελιτζάνα είναι ένα χαρακτηριστικό καλοκαιρινό λαχανικό, από αυτά που έχουν αναγάγει τη μεσογειακή κουζίνα σε μια από τις καλύτερες παγκοσμίως. Φλάσκες με το χαρακτηριστικό βαθύ μωβ χρώμα, τσακώνικες, με χρώμα βιολετί ή άσπρες, οι μελιτζάνες, που το επίσημο όνομά τους είναι Solanum melongena, κατάγονται από την μακρινή Ασία, ιδίως από τις περιοχές της βόρειας Ινδίας, της νότιας Κίνας και της βόρειας Ταϊλάνδης. Η διατροφική αξία και η νοστιμιά της μελιτζάνας έχει καταγραφεί σε σανσκριτικά κείμενα του 300 π.Χ. στα οποία αναφέρεται ότι εκτός από πλούσιο σε γεύση, είναι ένα δραστικό φάρμακο για τον οργανισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι για τους Ινδούς είναι η μελιτζάνα είναι η βασίλισσα των λαχανικών, ενώ αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της διατροφής του Κινέζου αυτοκράτορα. Η μελιτζάνα εμφανίστηκε στη μεσογειακή κουζίνα χάρη στους Άραβες. Από τον 11^ο αιώνα αποτελεί βασικό λαχανικό σε συνταγές της Νότιας Ισπανίας, ενώ από τον 13^ο αιώνα κατακτά την ιταλική και γαλλική κουζίνα και λίγο αργότερα την ελληνική.

Ποιες ποικιλίες  που βρίσκουμε στην ελληνική αγορά

Φλάσκες: η γνωστότερη και πιο χαρακτηριστική ποικιλία μελιτζάνας. Έχει ωοειδές σχήμα, μεγάλο μέγεθος και σκούρα έντονη και γυαλιστερή μωβ φλούδα, ενώ η σάρκα είναι υπόλευκη με σπόρια. Η φλάσκα μελιτζάνα είναι ιδανική για τηγάνισμα.

Τσακώνικες: Παράγονται στο Λεωνίδιο, στην περιοχή της Τσακωνίας και μάλιστα έχει τη δική της γιορτή που πραγματοποιείται στον τόπο παραγωγής της κάθε καλοκαίρι. Είναι πιο μακρόστενη από τη φλάσκα και το χρώμα της είναι ανοιχτό μωβ με κάποια άσπρα σημεία στην επιφάνεια της φλούδας της.

Λευκή: Μοιάζει στο σχήμα, το μέγεθος και τη γεύση με τη φλάσκα, με τη μόνη διαφορά ότι έχει λευκό χρώμα. Οι περισσότεροι την αποκαλούν και σαντορινιά μελιτζάνα, αφού ευδοκιμεί σε αφθονία στο κυκλαδίτικο νησί.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν αρκετοί, το ντοματίνι έχει εποχή, και αυτή είναι η καλοκαιρινή, ακριβώς όπως η ντομάτα. Η ιδανική θερμοκρασία για την καλλιέργεια τους είναι 20-28°C. Αν λοιπόν στην Κρήτη ή σε άλλα μέρη της Ελλάδας αυτές οι θερμοκρασίες ξεκινούν νωρίτερα ή διατηρούνται μέχρι αργά το φθινόπωρο ή και τις αρχές του χειμώνα, η καλλιεργητική περίοδος διευρύνεται. Έτσι μπορούμε να έχουμε υπαίθριες ντομάτες και ντοματίνια (συμβατικά ή βιολογικά) και πριν ή μετά τους καλοκαιρινούς μήνες. Τον υπόλοιπο καιρό προέρχονται από θερμοκήπια. Επίσης, πολλές από τις καλλιέργειες είναι υδροπονικές, δηλαδή εκτός εδάφους, σε ειδικό υπόστρωμα και άρα δεν επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τις ασθένειες που προκύπτουν από την επαφή με το χώμα.Ντοματίνια παράγονται σε όλη την Ελλάδα, από την Κρήτη και τις Κυκλάδες μέχρι τη Σάμο και τη Βόρεια Ελλάδα.

Υπάρχουν πάνω από 10.000 ποικιλίες ντομάτας. Ανάλογη είναι και η πληθώρα στα ντοματίνια. Τα περισσότερα είναι υβρίδια, διασταυρώσεις δηλαδή ποικιλιών. Τα βασικά είδη είναι δύο: τα στρογγυλά (τσέρι) και τα μακρόστενα (βελανίδια). Για τις διαφορές στο σχήμα, το μέγεθος ή το χρώμα ευθύνονται οι ποικιλίες που επιλέγουν οι καλλιεργητές. Η γεύση, η γλύκα, το πάχος της φλούδας και τα σπόρια καθορίζονται επίσης από την ποικιλία, αλλά και από το έδαφος και το κλίμα.